Raseborg - Turku

Rześki poranek, umilony śpiewem ptaków i piękno otaczającego krajobrazu rozleniwilo nas do tego stopnia, że ociagalismy się z wyjazdem.

Nie zapomnieliśmy, że dzisiaj jest dzień polskiej Flagi.

Wyjechaliśmy wreszcie pokonując najpierw leśny odcinek drogi,

a następnie dzielnicę nowych fińskich domków (nazwa przyjęta u nas rodem z Finlandii), by znaleźć się w centrum miasta Ekenäs (fiń. Tammisaari).

Herb Ekenäs

Jest to miasto w południowej Finlandii, u wejścia do Zatoki Fińskiej, posiada 14,8 tys. mieszkańców.

Miasto jest dwujęzyczne, przy czym większość mieszkańców posługuje się językiem szwedzkim (ok. 83%).

Od 1 stycznia 2009, razem z miastami Pohja i Karis tworzy gminę Raseborg. Jest położone na terenie regionu Uusimaa. Stanowi doskonałą bazę wypadową do Parku Narodowego Archipelagu Ekenäs.

Park Narodowy Archipelagu Ekenäs (fiń. Tammisaaren saariston kansallispuisto, szw. Ekenäs skärgårds nationalpark) o powierzchni 52 km².

Ochroną w formie parku narodowego objęto najbardziej wysunięte na południe tereny należące do Finlandii, przy czym należy zaznaczyć, że w całości jest to obszar ok. 1300 wysp i Morza Bałtyckiego.

Mieliśmy w planie odwiedzenie Parku, ale okazało się, że tzw. taksówki wodne pływają tam tylko w sezonie, którego jeszcze niestety nie ma. Zadowolilismy się więc spacerem uliczkami sennego miasta. Spacer poprzedzilismy oczywiście kawą z ciastkiem. Nad miasteczkiem góruje kościół, są dwie przystanie.

Łaźnia miejska

Następnie pojechaliśmy zobaczyć, oddaloną o kilka kilometrów od Ekenäs (tu pisze nazwę szwedzką, bo więcej tu Szwedów, a łatwiejsza w wymowie) twierdzę Raseborg.

Zamek działał od lat 70. XIII wieku do 1553 roku. Dziś ruiny są otwarte dla zwiedzających latem, a na zamku co roku odbywa się Letni Teatr Raseborg.

Jako, że był przedsezon, obeszlismy zamek dookoła, rozkoszując się przy tym słoneczna, wiosenna aura.

Zamek został pierwotnie zbudowany na małej wyspie na północnym krańcu zatoki morskiej. Jego głównym celem była ochrona interesów Szwecji w południowej Finlandii przed hanzeatyckim miastem Tallinem.

Następnym celem, po ok. 30 min. drogi była miejscowość Fiscars.

Fiskars (fiń. Fiskari) to miejscowość w południowej Finlandii, również w gminie Raseborg w regionie Uusimaa, która rozwinęła się wokół huty stali założonej w 1649 roku przez Niemca Pettera Thorwöste. Założenie huty umożliwialo położenie nad rzeką, na której utworzono kaskady.

Oglądaliśmy zabudowania huty, które obecnie adaptowano na sklepy, wystawy, restauracje i hotel.

Jadąc do Fiscars mijaliśmy fabrykę znanych wyrobów, jakimi są noże, nożyczki, czy narzędzia ogrodnicze. W jednym ze sklepów w Fiscars była cała oferta firmy.

Wreszcie udaliśmy się do ostatniego celu dzisiejszej podróży Turku (fiń. Turku, szw. Åbo, ros. Турку) miasta w południowo-zachodniej Finlandii, u ujścia rzeki Aurajoki. Turku było stolica kraju do roku 1812 i jest najstarszym miastem fińskim. Liczy ponad 197 tys. mieszkańców. PosiadaUniwersytet założony w 1640 roku. Obecnie jest stolica regionu Varsinais-Suomi. Znajduje się tu ważny port posiada przemysł stoczniowy, metalowy, włókienniczy, spożywczy, maszynowy oraz hutniczy. W skład zespołu miejskiego wchodzą: Raisio, Kaarina i Naantali. Jest atrakcyjnym turystycznie miejscem. W mieście widoczne są bardzo silne wpływy kultury szwedzkiej.

Nazwa Turku pochodzi od staroruskiego słowa tǔrgǔ oznaczającego targ.

Herb Turku

Historia Turku jest burzliwa.

Tereny dzisiejszego Turku zamieszkane były już w okresie epoki brązu. W VIII-X w. był ważną osadą handlową i stolicą księstwa Varsinais-Suomi. Źródła historyczne wymieniają je w kontekście prób podboju i chrystianizacji kraju przez Eryka IX. W 1154 wysłano tam angielskiego biskupa Henryka, który popadł w konflikt z miejscowym bogatym rolnikiem i został przez niego zabity.

Od początku średniowiecza Turku było stolicą kraju. Było w strefie wpływów szwedzkich. Rozwinęło się wtedy w duże miasto. Wybudowano wiele kościołów romańskich, a w późniejszym czasie gotyckich. W roku 1249 ufundowano klasztor Dominikanów, zaś w 1300 poświęcona została katedra. W Turku powstało biskupstwo obejmujące niemal całą dzisiejszą Finlandię, które niedługo później stało się arcybiskupstwem. W XIV wieku miasto należało do związku miast hanzeatyckich.

Najlepszym dla Turku był wiek XVI. Nie zagrażały mu żadne najazdy i miasto rozwijało się. W latach 1558-1563, gdy księciem Finlandii był Jan III (po fińsku Juhana Herttua), mąż Katarzyny Jagiellonki (Katariina Jagellonica), próbowano oddzielić się od Szwecji. Przez kilka lat Szwedzi oblegali zamek Turunlinna, a po zdobyciu, usunęli z urzędu Jana III. Następne lata dla miasta były znacznie gorsze. Pod koniec XVI w. wojny spowolniły rozwój Turku. Poprawa nastąpiła w 1637 roku, kiedy księciem (gubernatorem) został Per Brahe (fiń. Pietari Brahe). Założył szkoły, oraz w 1640 namówił królową Krystynę do ufundowania uniwersytetu.

W latach 1713-1721, podczas wojny północnej Rosjanie okupowali miasto. W 1809 roku wraz z całą Finlandią miasto przeszło pod panowanie rosyjskie. Finlandia, początkowo, uzyskała pewną autonomię w Imperium Rosyjskim. W 1812 Turku przestało być stolicą Finlandii. Zostały nią Helsinki. W 1827 roku wielki pożar strawił dużą część miasta. Po pożarze budowano, w miejsce dotychczasowej zabudowy drewnianej, klasycystyczne budynki. Pod koniec XIX wieku wybudowano linię kolejową. W 1917 roku Finlandia uzyskała niepodległość. 25-26 czerwca 1941 miasto zostało bez wypowiedzenia wojny zbombardowane przez lotnictwo sowieckie. Bombardowanie spowodowało w mieście szereg zniszczeń (ucierpiał m.in. miejscowy zamek) i stało się bezpośrednią przyczyną wypowiedzenia przez Finlandię wojny ZSRR i rozpoczęcia tzw. wojny kontynuacyjnej (1941-1944).

Po II wojnie światowej do miasta przyłączono Naantali, Raisio i Kaarina.

Zrobiliśmy długi spacer po mieście. Rozpoczęliśmy od Katedry z 1250 roku.

Obok byl pomink Mikela Agricoli (fiński duchowny uznawany za twórcę literackiego języka fińskiego, jeden z czołowych działaczy reformacyjnych w Szwecji nazwany „fińskim Lutrem”. W 1554 konsekrowany na luterańskiego biskupa Turku)